Οι ιστορίες των άλλων. ν.2

Το τσιγάρο στο χέρι. Η Χαρούλα στο στερεοφωνικό. Οι σκόρπιες σκέψεις στο μυαλό. Το διαβατήριο και τα εισιτήρια στην τσέπη. Το δωμάτιο στους καπνούς από σκέψεις και τσιγάρα. Ιδρώτας στο μέτωπο. Η νικοτίνη και το αλκοόλ στο αίμα. Το μπουκάλι των τριών αστέρων από γνωστή μάρκα ποτού μισοάδειο πάνω στο τραπέζι. Δίπλα το μεγάλο κρυστάλλινο ποτήρι με μια δόση αλκοόλ λαμπιρίζει περίεργα από το φώς του γραφείου. Ο υπολογιστής με αμέτρητα παράθυρα που έχουν μείνει ανοιχτά έχει αρχίσει να κολλάει. Το πιάνο περιμένει καιρό να ηχήσει με μελωδίες χαρούμενες. Εμπνέεται και αυτό από την παρακμή που εκπέμπει ο αρτίστας. Στην βιβλιοθήκη τα τεύχη με τα ποιήματα του Καβάφη έχουν αρχίσει να ξεφτίζουν επικίνδυνα. Στην ίδια κατάσταση και η διάθεση αυτού που τα διαβάζει. Τι να ναι αυτό που τον έχει φέρει σε αυτήν την κατάσταση; Το πρόσωπό του είναι αρκετά αινιγματικό. Ένα όμορφο πρόσωπο που παρά την προφανή θλίψη δείχνει τόσο ωραίο ακόμα και με αυτά τα χάλια. Τα μάτια του ταλαντεύονται μεταξύ της οθόνης και του μεγάλου ποτηριού που συνεχίσει να ανακλά με περίεργο τρόπο το φώς από τον προβολέα του γραφείου. Ασαφείς λέξεις πηγάζουν σε τυχαία χρονικά διαστήματα από το στόμα του. Ο μεγάλος μάγιστρος Ιουβενάλιος Λεονάρδος ετοιμάζεται να φύγει. Να φύγει από προβλήματα και σκέψεις που τον τελευταίο καιρό τον ταλαιπωρούν. Ίσως έχει την ψευδαίσθηση πως με ένα ταξίδι θα ξεχάσει για λίγο όλα αυτά. Θα δει καινούριες εικόνες, καινούρια μέρει και ανθρώπους. Αλλά η επιστροφή θα τον φέρει στην πρότερη κατάσταση. Αντιμέτωπο με την πραγματικότητα που και με δική του ευθύνη έχει αυτά τα χάλια. Το ξέρει καλά αυτό. Ίσως είναι ο κύριος λόγος που τον θλίβει. Και πρέπει να βρει το θάρρος να το αντιμετωπίσει. Τελικά το ταξίδι ίσως είναι μία πίστωση χρόνου. Ένας τρόπος όχι να ξεχάσει για λίγο τα προβλήματά του αλλά να αποστασιοποιηθεί από τα πράγματα. Να σκεφτεί πιθανές λύσεις και εξελίξεις. Να λειτουργήσει σαν εξωτερικός παρατηρητής του εαυτού του.

Ελλείψεις.

Δομήνικε μου λείπεις.

Οι ιστορίες των άλλων.

Θα με καταλάβει; Τον αγαπώ. Δεν θέλω να τον στεναχωρήσω. Πρέπει να βρω την κατάλληλη στιγμή να του μιλήσω. Είναι ο μόνος που με ξέρει τόσο καλά. Θα με καταλάβει. Είναι ο μόνος που μπορεί. Αν δεν μπορεί και αυτός είμαι χαμένος. Μα δεν πρέπει να τον στεναχωρήσω. Είναι τα πάντα για μένα. Δεν θα αντέξω να τον χάσω.

Παραμιλούσε ο μεγάλος μάγιστρος Ιουβενάλιος Λεονάρδος σκεπτόμενος την ζωή του, ενώ περπατούσε στην παραλία ακούγοντας φασαρία από παρακείμενες καφετέριες.

Μουσική και εικόνες μαζί

Ψυχολογία του πόνου.

Όταν κλαις προτιμάς να είσαι μόνος ή με το/α αγαπημένο/α σου πρόσωπο/α;

Τα χρώματα της Μονμάρτρης.

Είμαι στην γραμμή 12 του παριζιάνικού μετρό. Κατευθύνομαι στην Μονμάρτρη (Montmartre) στην Βασιλική της Σακρέ Κερ ή Ιερής Καρδιάς (Basilique du Sacré Cœur). Πάω να δω το Παρίσι από ψηλά. Και όμως για να πάω πρέπει να περάσω από τον βαθύτερο σταθμό του μετρό, τον σταθμό της αβύσσου (Abbesses).

Συνήθως πρέπει να περάσεις από δυσκολίες για να απολαύσεις κάτι που αξίζει. Κάπως έτσι είναι και στις ανθρώπινες σχέσεις. Θέλει κόπο για να φτάσεις σε ένα σημείο και μετά θέλει κόπο ώστε να διατηρήσεις αυτή τη σχέση μέσα στις δυσκολίες τις ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που δύσκολα οι άνθρωποι δημιουργούν βαθιές διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν θέλουμε να ξεφύγουμε από την βολή μας. Άλλοτε κυνηγάμε το πάνω χέρι στην σχέση και άλλοτε βολευόμαστε σε μία αρρωστημένη κατάσταση ελπίζοντας πως κάποτε θα πάρουμε αυτό που θέλουμε. Από την μία δε βλέπουμε τον άλλο σαν πρόσωπο, σαν άνθρωπο με τους ίδιους πόνους πόθους και καημούς και από την άλλη βάζουμε τον εγωισμό μας πάνω από όλα και πετάμε τις ευκαιρίες στα σκουπίδια. Όταν αγαπάς δεν κάνεις στον άλλο κάτι που δεν θα ήθελες να σου κάνει. Όταν αγαπάς δεν υπάρχει λόγος να σου ζητήσει ο άλλος συγγνώμη. Όταν αγαπάς δεν υπάρχει ο άλλος πολύ απλά γιατί ο άλλος ταυτίζεται με τον εαυτό σου, πολύ απλά γιατί ο άλλος είσαι εσύ.

Κατεβαίνω από τον συρμό και κατευθύνομαι στον ανελκυστήρα, περιμένω και με το που φτάνει μπαίνω μέσα στον ανελκυστήρα μαζί με το πλήθος. Βγαίνω στην επιφάνια και κάνω μία στάση στον ναό που προβάλει απέναντί μου. Μετά από λίγο ανηφορίζω για την Βασιλική. Η θέα της πόλης του φωτός με περιμένει μαζί με τα διάφορα ζευγάρια που κάνουν την βόλτα τους.

Γιατί άραγε οι σχέσεις στα ομοφυλόφιλα άτομα φθείρονται τόσο εύκολα; Δεν υπάρχουν όλα αυτά που στα άλλα ζευγάρια λειτουργούν ως συνεκτικοί παράγοντες; Η αλήθεια είναι πως και η αποδοχή από την κοινωνία και η απόκτηση παιδιών είναι καταστάσεις που δρουν ως αντικίνητρα σε έναν πιθανό χωρισμό. Δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία μετάξι τους; Αφενός το διαρκές άγχος για να μην γίνει γνωστή η σχέση ή και η φύση τους σε ανεπιθύμητα άτομα αφαιρεί σημαντικό μέρος από το ψυχικό σθένος του ζευγαριού. Αφετέρου το να έχεις ανά πάσα στιγμή το μυαλό σου στο τι θέλει ο άλλος και το πώς αυτός το εκφράζει, το πώς και αν αντιλαμβάνεται αυτό που θες και το πώς θα το αντιληφθεί, δηλαδή η επικοινωνία είναι μια διεργασία που απαιτεί μεγάλο ψυχικό σθένος. Μήπως στα ομόφυλα ζευγάρια είναι πιο εύκολο το να δημιουργήσουν παρά να συντηρήσουν μια σχέση; Μήπως το να κάνουν μία καινούρια αρχή είναι πιο εύκολο ή έχει να τους προσφέρει περισσότερα από το να επενδύσουν στο παρελθόν; Γι αυτό πολλοί ομοφυλόφιλοι δημιουργούν πολύ συχνά νέες σχέσεις αλλά δεν καταφέρνουν να τις κρατήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα;

Δως μου αυτή τη γεύση.

Δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία.

Μου λες «δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία». Μία φράση που την έκλεψες. Μία φράση που εκφράζει την ανάγκη σου, το πάθος σου για τον ψεύτικο κόσμο που έχεις πλάσει και ζεις μέσα του. Μία φράση που κάνει ολοφάνερες τις ανασφάλειές σου και σκιάζει την ύπαρξή σου που φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα. Μία φράση που νομιμοποιεί τα θολωμένα νερά της ζωής σου που με την δική σου ανοχή έχουν θολώσει.

Πότε επιτέλους θα αρχίσεις να ζεις; Πότε θα πάρεις το ρίσκο που απαιτεί η ζωή ώστε να μην καταντά θάνατος; Πότε θα αποκτήσεις την δικιά σου προσωπικότητα και δεν θα γίνεσαι έρμαιο του καθενός, ακόμα και δικό μου; Πότε θα κατεβάσεις το σεντόνι από τον καθρέφτη θέλοντας να ξεχάσεις πώς όταν ήσουν μικρός είχες κοιτάξει μέσα του και κάτι σε έκανε να φοβηθείς. Και εγώ αυτά τα λέω σε σένα μόνο ή και στον ίδιο μου τον εαυτό;

Δεν αντέχω άλλο, κάθε φορά που είμαστε μαζί αισθάνομαι πως δεν έχουμε να πούμε τίποτα το ουσιαστικό. Μόνο λόγια του αέρα. Λόγια για να περνά απλά ο χρόνος. Λες και τον έχουμε άφθονο. Αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο. Το ότι δεν έχω τίποτα το ουσιαστικό να πω με σένα. Δεν θέλω να γίνεις ανάμνηση. Σε θέλω για το παρόν και το μέλλον μου. Σε θέλω για τον χρόνο που θα έρθει και όχι για αυτόν που πέρασε. Μα δεν ξέρω αν αυτό είναι εφικτό. Γιατί οι κόσμοι μας δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα έχουνε κοινό τόπο και χρόνο. Και αυτό με θλίβει

Φιλικά, Σμέμνιος Ναΐτης.

Αμαρτίες που πληρώνονται ακριβά.

Είναι πολύ σκληρό να καταλαβαίνεις πως από την απερισκεψία σου και την έλλειψη διάκρισης που διακατέχεσαι έγινες πρόξενος θλίψης και στενοχώριας. Είναι πολύ οδυνηρό να αγαπάς κάποιον άνθρωπο αλλά να είναι καλύτερα γι αυτόν να μην τον βλέπεις γιατί δεν χειρίστηκες καλά τις περιστάσεις. Είναι τραγικό να σου λέει πως δεν μπορεί να μείνει στον ίδιο τόπο με σένα γιατί πολύ απλά όλα του θυμίσουν εσένα. Και το χειρότερο να μην ξέρεις αν, τι και πως να του απαντήσεις.

Boulevard of Broken Dreams - Marianne Faithfull

Μουσικά ναρκωτικά.

Μάνο, μόνο εσύ έχεις απομείνει να με ανακουφίζεις με την μουσική σου από τον πόνο μου. Μόνο η μουσική σου έχει την δυνατότητα να με παρηγορεί και να με κάνει να ξεχνώ τον πόνο μου. Μέχρι τώρα έχω δοκιμάσει πολλά, διάφορα είδη μουσικής μα η δικιά σου είναι αυτή που απαλύνει πληγές.

Με σεβασμό απευθυνόμενος στην μνήμη σου.

Σε ευχαριστώ.

Τα κομμένα σύρματα.

Τηλεφωνώ

Πολλές φορές δεν τηλεφωνώ γιατί φοβάμαι την απόρριψη. Αποφεύγω την σχέση γιατί φοβάμαι το ρίσκο ή την απόρριψη. Την έλλειψη φλόγας που θα αντικρίσω. Τα κομμένα σύρματα που θα αντικρίσω που στα μάτια μου έτσι θα φαντάζουν τα λόγια σου.

Το ξέρω είναι εγωιστικό να θέλω την σχέση στα δικά μου μέτρα και σταθμά. Είναι σατανικό. Είναι αιτία κακών και οδύνης. Και αυτή είναι η πυγή της θλίψεώς μου. Ο εγωισμός μου και τίποτα άλλο. Πόσο φαιδρός είμαι. Εγώ που κατά τα άλλα πιστεύω πως πρέπει να δέχεσαι τον άλλον χωρίς προϋποθέσεις, όπως αυτός είναι. Πόσο δύσκολο είναι τελικά αυτό.

Θέλω να σου πω πολλά μα δεν μπορώ. Θέλω να σου πω πολλά μα δεν είναι ο καιρός κατάλληλος. Είναι νωρίς ακόμα μ’ ακούς; Είναι νωρίς και εγώ τόσο αδύναμος για να περιμένω. Και γι αυτό κάθομαι και γράφω μήπως τύχει και περάσεις από εδώ και με ακούσεις. Αν και ξέρω πως αυτό είναι απίθανο. Ίσος γράφω για να βρω καταφύγιο. Μα δεν ξέρω αν μπορείς να με ακούσεις. Αν μπορείς να αισθανθείς τους παλμούς των δικών μου συρμάτων.

In mare.

Βρίσκομαι στην παραλιακή. Κάθομαι στο μεταίχμιο ξηράς θάλασσάς. Δίπλα μου ένα ζευγάρι φιλιέται. Έχω την θέληση να βουτήξω μα ξέρω πως αυτό δεν μπορεί να καταστεί δυνατό. Κάθομαι κάτω και αυτός είναι ο λόγος που μπροστά μου την θάλασσα την αισθάνομαι στο ίδιο επίπεδο με το έδαφος. Η θάλασσα είναι τόσο επίπεδη ώστε να δύναμαι να θεωρήσω την θάλασσα ως προέκταση του εδάφους. Με την ώρα συνηθίζω στο περιβάλλον και το αισθάνομαι οικείο. Αισθάνομαι οργανικά δεμένος με το περιβάλλον αισθάνομαι μέρος του. Ξαναβλέπω το ζευγάρι που αν και πέρασε ένα τέταρτο συνεχίζει να εκφράσει τον έρωτά του με ασταμάτητα φιλιά. Τους χαίρομαι μα συνάμα τους ζηλεύω διότι ξέρω πως είναι πιο πιθανό να βουτήξω στον Θερμαϊκό παρά να αισθάνομαι ελευθέρα μαζί με τον σύντροφό μου.

Il silenzio.

www.stevewalkerart.com

Αναμονή, μα το τηλέφωνο δεν χτυπά. Το παίρνω μαζί μου όπου πάω μα τίποτα. Αυτή η αναμονή είναι ψυχοφθόρα. Μου είπε πως θα πάρει. Μα πρέπει να πάρει. Είναι τόσο σημαντικό για μένα να πάρει. Να καταλάβω πως με σκέφτεται. Πως βρίσκω πάντα τον τρόπο να στεναχωριέμαι. Είναι ψυχοφθόρα αυτή η αναμονή πραγματικά. Ένα κενό αισθάνομαι μέσα μου, μία θλίψη που είναι αφόρητη.

La solitudine.

Μια ζωή σε υποχρεώσεις και ανούσια πράγματα. Μια ζωή σε σπουδές στην καριέρα στην δόξα στο χρήμα στην εξουσία στην επιβολή στον ανταγωνισμό. Και όλα αυτά πού αποβλέπουν; Στο να αποκτήσεις τα εφόδια για την ζωή. Τα εφόδια που θα σε κάνουν πιο άξιο και πιο ανταγωνιστικό. Διότι έτσι μόνο θα επιβιώσεις σε αυτή την ζούγκλα. Έτσι θα μπορέσεις να πατήσεις τους άλλους ώστε να μην μείνεις στην απ έξω. Πρέπει να κάνεις τα πάντα ώστε να επιτύχεις τον σκοπό σου. Πρέπει να συγκεντρώσεις όλες σου τις δυνάμεις. Πού να βρεις χρόνο για να επενδύσεις σε ανθρώπινες σχέσεις; Δεν υπάρχει χρόνος για τέτοια. Έπειτα ποιός σου είπε πως θα είσαι ασφαλείς. Οι ανθρώπινες σχέσεις απαιτούν ρίσκο, απαιτούν σχέση πρόσωπο με πρόσωπο. Πού διάθεση για τέτοια. Μες την συνάφεια του κόσμου τα πράγματα είναι καλύτερα. Είσαι ασφαλείς. Δεν υπάρχει περίπτωση να δεθείς με κάποιον. Οι σχέσεις είναι καθαρά τυπικές. Τόσο ώστε να κατευνάζουν τις ψυχολογικές σου ανάγκες. Το περισσότερο και επικίνδυνο είναι και σε αποπροσανατολίζει από τον σκοπό σου.

Αλλά όλο αυτό έχει ένα σίγουρο τέλος. Τη μοναξιά. Όταν όλη την ζωή κυνηγάς αυτά αυτό που τελικά μένει είναι η μοναξιά και τίποτα άλλο. Μα δεν την θέλω έτσι την ζωή μου. Δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν υπάρχει χαρά. Μόνο απουσία θλίψη και μοναξιά.

Μουσική επένδυση.

H παρουσία κάποιων ατόμων έθαλε την θλίψη μου.

30 Απριλίου.

Αυτές τις μέρες αποφάσισα να απομακρυνθώ από κάποιους ανθρώπους που είχαν εισβάλει ευχάριστα και απρόσμενα στην ζωή μου. Αποφάσισα να το κάνω για δύο λόγους. Αφενός δεν αντέχω την αγένεια και την αδιακρισία των ανθρώπων. Αφετέρου επειδή και εγώ με την σειρά μου αν και λεκτικά είχα ξεκαθαρίσει το πως έχουν τα πράγματα, με τις πράξεις μου και με την συμπεριφορά μου ήμουν αδιάκριτος και είχα δημιουργήσει φρούδες ελπίδες. Καταλαβαίνω πως αυτά είναι αδυναμίες μου. Δύστυχος δεν είμαι άγιος, αλλά κτιστός άνθρωπος με πάθη και αδυναμίες. Χωμένος μέσα στην αυτοαπασχόλησή μου δεν μπήκα στην θέση τους και δεν είχα καταλάβει το πώς αυτοί αντιλαμβάνονταν την συμπεριφορά μου. Και αυτό είναι το λάθος μου. Που είναι αυτό το λάθος, η πλέον σαθρή βάση σε οποιαδήποτε σχέση.

1 Μαΐου

Πάντα έλεγαν πως δεν μου αρέσουν οι μεγάλες παρέες. Οι παρέες που έχουν μεγάλη, αγεφύρωτη για μένα, διασπορά στους χαρακτήρες των ανθρώπων. Και για μία φορά ακόμα επιβεβαιώθηκα. Ο λόγος που επέμενα την όλη κατάσταση ήταν η παρουσία κάποιων ατόμων. Παρουσία που έθαλε την κατάσταση που βρισκόμουνα. Δρούσε ανασταλτικά στο να επιτείνεται η θλίψη μου. Και εκτός από αυτά, το βάρος στην ψυχή μου επέτεινετο από κάτι σαχλά παιχνίδια που ελάμβαναν χώρα. Η δικιά τους χαρά στα μάτια μου φαινόταν θλίψη. Τι σατανικό να μην μπορείς να συγχωρέσεις δηλαδή να χωρέσεις μαζί με τους συνανθρώπους σου. Ο συσχετισμός με ανθρώπους με κάνει να καταλαβαίνω το πόσο σατανικός είμαι. Το ότι δεν μπορώ να ανεχθώ τον συνάνθρωπο έτσι όπως αυτός είναι χωρίς προϋποθέσεις είναι πέρα για πέρα προβληματικό. Πως μπορώ να απαιτώ από τους άλλους να με ανέχονται όπως είμαι;

Σαχλά παιχνίδια.

Όποιος χάσει θα υποστεί τον “εξευτελισμό” της αναγκαστικής πράξης που θα του επιβάλει η ομάδα μετά από μυστική σύναξη. Αυτό που με θλίβει πιότερο είναι πως άνθρωποι που αγαπώ όχι μόνο συμμετέχουν αλλά τους φαίνεται περίεργο που εγώ απέχω παντελώς από το όλο εγχείρημα. Πόσο λίγο με ξέρουν. Αυτό είναι που με θλίβει. Το ότι δεν με ξέρουν ή το ότι δεν έχουν την δυνατότητα να με μάθουν.
Τι να πω; ίσος αυτός είναι ένας καλός τρόπος για να κατανοήσεις πόσο αντίξοη είναι η κοινωνική πραγματικότητα. Μία εκπαιδευτική διαδικασία προσαρμοσμένη στην παρούσα κοινωνική πραγματικότητα. Η μήπως όλα αυτά (το να επιδιώκουμε όλη την μέρα την σαχλαμάρα και τις ανούσιες συζητήσεις) είναι χρήσιμα επειδή μας κάνουν να σταματούμε να σκεφτόμαστε;

Χθες βρισκόμουνα σε μία περίεργη κατάσταση. Μία κατάθλιψη χωρίς λόγο. Ένα αβάσταχτο άγχος χωρίς αιτία.
Οι φίλοι μου έχουν διαβάσματα και δεν δύνανται να μου αφιερώσουνε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους για έναν καφέ ή για να τους δω έστω για λίγο.

Ευτυχώς που υπάρχει ένα υποκατάστατο, ένα γιατρικό. Αφιερωμένο σε όσους το χρειάζονται.

http://www.youtube.com/watch?v=zY6WQyVdiNQ

Ευτυχώς για τους φίλους μπορούμε να είμαστε ακόμα παιδιά.

ΕΥΤΥΧΩΣ Έχουμε την άνεση να φερόμαστε σαν παιδιά σε πρόσωπα που τα θεωρούμε και μας θεωρούν οικεία. Και το τραγούδι παίρνει την αφορμή από την αθωότητα του στίχου. Τάνια Τσανακλίδου - Μαμά γερνάω.

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μάνος

Στις 23 Οκτωβρίου 1925, σαν σήμερα, γεννήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις. Θεωρώ περιττό να γράψω οτιδήποτε βιογραφικό. Αρκούμε στο να παραπέμψω στην επίσημη ιστοσελίδα του και να αναρτήσω μία φωτογραφία.

Έτσι για να του αφιερώσω λίγο χώρο στην ιστοσελίδα μου, τιμητικά και προσευχητικά. Κινούμενος από αισθήματα συμπάθειας και εκτίμησης .Αυτά ωστόσο φαντάζουν και είναι λίγα συγκρινόμενα με τούτα που του αρμόζουν.

http://www.hadjidakis.gr

Σκέψεις την ώρα του μπάνιου

Ο ανθρώπινος οργανισμός ως μη τέλειος που είναι υπόκειται σε όρια. Επειδή αναφέρομαι στον εαυτό μου θα γίνω πιο σαφείς. Τα όρια που ξεπερνάω συνήθως είναι τα Ο.Ψ.Α. [Όρια Ψυχικής Αντοχής]. Στεναχωριέμαι με πράγματα, καταστάσεις και πρόσωπα που δεν αξίζουν. Η φύση γνωρίζοντας το πόσο μαλ... είμαστε έχει προβλέψει. Έχει εφεύρει τους Μ.Α.Ε.Α. [Μηχανισμοί Άμυνας Έκτακτης Ανάγκης]. Απώλεια μνήμης [format] ακόμα και σε σημαντικά θέματα, μία αδικαιολόγητη αίσθηση ευφορίας που σχετίζεται με ανούσιες καταστάσεις, και άλλα. Να σε καλά καλή μου φύση που μας σκέφτεσαι διότι αν περίμενες από εμάς θα γινόσουνα Αγία Υπομονή [μεγάλη η χάρη της].

το μαθαίνει και η κυρα-Κάτια

Τις τελευταίες μέρες είμαι DOWN διότι έμαθα πως ένας φίλος μου γκέι θα αρραβωνιαστεί, και ένας γνωστός μου που τον είχα δει να βλέπει κάτι Homoερωτικά videάκια στα κρυφά, (τελικά το μάτι μου παίζει πολύ) τα ίδια.
Και λέω ο τάλας εγώ, καλά τον εαυτό τους δεν τον σκέφτονται. Την γυναίκα τους δεν την λυπούνται να την κοροϊδεύουν μια ολόκληρη ζωή; Πόσο malakes μπορεί να είναι; Και να πεις πως ζούμε σε κανένα κουτσοvillage που και να αεριστείς (που λέει ο λόγος) το μαθαίνει και η κυρα-Κάτια από την επάνω γειτονιά, στην Θεσσαλονίκη καλές μου είστε δεν το έχετε καταλάβει; Στην Θεσσαλονίκη του 2007 HELEOS. Δεν απαιτώ να το κοινοποιήσετε ούτε να κυκλοφορείται με μπλουζάκι (ΕΙΜΑΙ ΓΚΕΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ) αλλά όχι και έτσι!!!!!!!!!!

Όπως ξαναείπα Θέλει μαγκιά για να αρνηθείς της σιγουριάς τα κυβικά, και έχουν μεγάλα α*****α όσοι αποδέχονται την φύση τους βλέπε Μάνος Χατζιδάκις.

http://www.hadjidakis.gr/homeweb.htm

concert of the text

Μου λες να σου γράψω γιατί τελευταία σωπαίνω
Και εγώ που ακόμα δεν ξέρω αν ζω η αν πεθαίνω
Στους δρόμους γυρίζω και ψάχνω για τον εαυτό μου

Κανείς δεν με βρήκε ακόμη και στο όνειρο μου